Zabytki Krasnopola

HISTORIA    CHARAKTERYSTYKA WSI     MIESZKAŃCY    WALORY TURYSTYCZNE   ZABYTKI

 

          Krasnopol nie jest miejscowością o wielu budowlach zabytkowych. Założony został przecież dopiero w 1770 r. Budynki o pewnych wartościach minionej epoki należały zazwyczaj do ludzi prywatnych i kiedy tylko były im niepotrzebne lub zbyt wyeksploatowane zostawały rozbierane zupełnie bezkarnie, a na ich miejsce budowane nowe. Z budynków zachowanych pozostały jedynie należące do parafii lub budynki gminne. Wśród zabytków znajduje się kościół pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego zbudowany w 1862 r. Kościół zbudowany jest w stylu klasycystycznym, z cegły, tynkowany, jednonawowy, o wymiarach: długość 32 m, szerokość 13 m, wysokość do sklepienia 9 m, wieża 13 m, a  od 1996 r. po przebudowaniu podwyższona o 4 m.

 
Kościół Przemienienia Pańskiego z niską wieżą.  Wysoka wieża - zdjęcie z 2001 r.

 

W kościele są trzy ołtarze. W głównym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego malowany w 1860 r., w zwieńczeniu widać figurę Chrystusa z cierniową koroną, po bokach są rzeźby św. Piotra i św. Pawła.

 

W ołtarzu bocznym po lewej stronie umieszczono obraz Zdjęcie z krzyża, przy ołtarzu stoi figura Matki Boskiej. W ołtarzu bocznym po prawej stronie jest obraz św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus, przy ołtarzu – figura Pana Jezusa. Obok kościoła znajduje się kaplica św. Agaty, wybudowana z drewna prawdopodobnie razem z kościołem. Około roku 1988 zniszczona przez warunki atmosferyczne figura św. Agaty została bezpowrotnie zdjęta z dachu kaplicy, a sama kaplica została odremontowana i pokryta wiórem.

    Plebania pochodzi z podobnego okresu jak kościół jednak liczne remonty zatarły ślady wiekowego budynku.

 Zabytkowym domem jest również obecna organistówka (kiedyś przytułek dla starców zwany szpitalikiem) z poł. XIX w. oraz stolarnia z wiatrakiem z 1933 r. niegdyś własność Zubowicza.

Pierwszych pięć studni kopanych było wraz z powstawaniem miejscowości. Po jednej na obecnej ulicy: Polnej, Sienkiewicza, 22-ego Lipca, na Małym Rynku (zasypana podczas utwardzania placu) oraz na Dużym Rynku (po wojnie Plac Wolności). Najwięcej szczęścia miała ta ostatnia. Najprawdopodobniej dlatego, że w 1943 r. Niemcy dobudowali do niej drewniany daszek.  Zachowana do dzisiaj w Krasnopolu stoi po prawej stronie kilka metrów od wylotu ul. Sienkiewicza na ul. Wojska Polskiego. Do dzisiaj od góry osłania ją zrekonstruowany w latach 80 drewniany daszek pilnie potrzebujący remontu. Jako jedyna uznawana jest za studnię zabytkową.

    Jednym z ostatnich typowych przykładów XIX wiecznego budownictwa był chlew należący do Raczkowskiego. Był on usytuowany tak jak i całe gospodarstwo za punktem skupu mleka i zabudowaniami Bulwina. Pod koniec lat 80-tych zniszczeniu uległ dach, a następnie został on całkowicie rozebrany. Składał się z kilku części. W 2/3 części chlewa była wnęka. Na wprost wchodziło się przez bardzo niskie drzwi do pomieszczenia dla świń, a na prawo były wyższe drzwi do stajni. Ponadto oddzielne drzwi i pomieszczenia były dla krów i drobiu. Właściciel takiego budynku uważany był za porządnego gospodarza.

    Większość domów na początku XX w. w Krasnopolu stała szczytem do ulicy w odległości zazwyczaj 1 – 3 metrów od niej. Była kryta słomą, a czasami wiórami. Do dzisiaj zachowały się niektóre tak postawione drewniane domy. Część z nich do dzisiaj zachowała się będąc świadectwem dawnej architektury.

    Największą gabarytowo drewnianą budowlą Krasnopola jest budynek dawnej Szkoły Podstawowej. Wybudowano go w 1925 r. Na ruinach poprzedniego budynku szkoły. Nie mając dzisiaj szczęścia, szybko niszczeje niezagospodarowany.

    Cmentarze parafialne również można zaliczyć do zabytków. Pierwszy z nich powstał wraz z początkiem Krasnopola. Do dzisiaj zachował się  pomnik Zofii Koziełłówny z 1860 r. będący najstarszym dowodem pochówku.

Przed renowacją

Po odnowieniu

 

Pod koniec XIX w. pierwszy cmentarz zapełnił się i zdecydowano się na założenie drugiego cmentarza. Kilka pomników przetrwało do dzisiaj. Najstarsze brzozy  w naszej gminie (niewątpliwie pomniki przyrody) jeszcze szumią wszystkim spoczywającym od początku istnienia tego cmentarza.

Nie wszystkim drzewom jednak dane było stać na straży przy grobach i pokazywać swą potęgę żyjącym.
To była 120-letnia brzoza o średnicy ponad 90 cm i obwodzie 2,8 m.